Emeritus hoogleraar pedagogiek Micha de Winter vertelde het persoonlijke verhaal van zijn vader Max, die als 24-jarige in Sachsenhausen terechtkwam. Twee Nederlandse medegevangenen, Freek Bisschop van Heemskerck en Hans Herz, redden zijn leven door hem in het ziekenhuisje van het kamp te verbergen. Daardoor ontkwam Max aan de dodenmars die veel gevangenen niet overleefden. Na de bevrijding legde hij samen met medegevangene Gerrit Brusse de zware weg terug naar Nederland af. Max overleefde, maar, vertelde De Winter: ‘Mijn vader was bij thuiskomst niet meer dezelfde.’
Tijdens zijn toespraak barstte de regen zo hevig los dat het programma kort moest worden onderbroken om regenponcho’s uit te delen. Daarna vervolgde De Winter uit het hoofd zijn verhaal.
Laela Vastrick sprak over haar opa Ad Mauer, die bijna een jaar in Sachsenhausen gevangen zat:
Opa zei altijd: de rest van het leven is blessuretijd. Ik besef nu: voor een deel bén ik die blessuretijd. Ik leef omdat hij bleef vechten.
Ook leerlingen van groep 8 van basisschool De Springplank droegen zelfgeschreven gedichten voor. De herdenking werd afgesloten met twee minuten stilte en een kranslegging.
Foto's gemaakt door Monique van den Brink.
Directeur Nationaal Monument Kamp Vught Jeroen van den Eijnde
Burgemeester Chantal Nijkerken-de Haan
Laela Vastrick
Micha de Winter
